De maandelijkse inflatie in Argentinië was in mei waarschijnlijk de laagste sinds 2022, te midden van de strenge bezuinigingsmaatregelen van de libertaire president Javier Milei, maar met een jaarlijkse inflatie van nog steeds bijna 300% zeggen veel Argentijnen dat ze het voordeel nog niet voelen omdat de voedselprijzen hoger zijn dan de salarissen.

De jaarlijkse inflatie is nog steeds de hoogste ter wereld, ook al is het maandelijkse percentage gedaald. Door de stijgende kosten voor voedsel, nutsvoorzieningen en transport voelt het minimummaandloon in Argentinië van 234.315 pesos ($260) onvoldoende.

"Ik begrijp nog steeds niet hoe de inflatie kan dalen," zei Silvia Castro, een 65-jarige gepensioneerde die boodschappen doet op een markt aan de rand van Buenos Aires.

"Belastingen zijn erg duur, diensten en benzine zijn duur, verzekeringen zijn duur, het maatschappelijk werk (gezondheidszorg) dat naar beneden zou moeten, is hetzelfde gebleven of gestegen."

De Argentijnse regering beroemt zich op haar succes om de inflatie te beteugelen met strenge maatregelen om het bijdrukken van geld door de centrale bank te verminderen, zich te richten op het opnieuw opbouwen van reserves en te bezuinigen op de uitgaven. Maar het is een uitdaging om de kiezers aan de kant te houden nu de economie stagneert en de armoede toeneemt.

De maandelijkse inflatie is in mei voor de vijfde maand op rij gedaald naar waarschijnlijk minder dan 5%, na een piek van meer dan 25% in december toen Milei aantrad en de lokale peso sterk devalueerde.

Maar Laura Basualdo, een 53-jarige koopman, zei dat veel mensen moeite hadden om dingen te kopen omdat hun verdiencapaciteit was uitgehold door de constant hoge inflatie.

"Ik ben een handelaar en ik zie vaak de klant aan de andere kant die, als mijn prijzen duidelijk niet werken voor hen, op zoek gaat naar andere aanbiedingen," zei ze.

"We moeten tegenwoordig allemaal rondkijken. Het is verschrikkelijk, het geld in onze zakken wordt steeds lichter, steeds minder. Tegenwoordig voelt het alsof eten een luxe is." (Verslaggeving door Miguel Lo Bianco; Schrijven door Lucila Sigal; Redactie door Sandra Maler)